Qrva Matzh

2011-06-19T20:40:00.002+02:00

jeśli kogoś to interesuje to żyję, walczę z rzeczywistością, więcej nie napiszę bo nie mam ochoty ani siły, odezwę się jak się ogarnę. jeśli by mi się nie udało to też ktoś was poinformuje. tymczasem lotta continua.

2011-01-23T21:33:00.002+01:00

wcale nie jest mi lepiej, a przynajmniej w głowę. poza tym non stop jestem zmęczony. na dodatek dziś doszły zawroty głowy. piję dużo wody ale i tak czuję, że umieram. nigdy bym nie przypuszczał, że to może przybrać takie rozmiary i skutki. niech to się wreszcie skończy. stanów mentalnych nawet nie próbuję opisać, doznanie iście pozawerbalne. nie polecam.

2011-01-22T21:39:00.003+01:00

Jest źle, nawet bardzo. Póki co łudzę się, że to stan przejściowy i że wszystko się ułoży. Bilans konfrontacji z rzeczywistością jak zawsze ujemny, choć plusem jest to, że próbuję tę konfrontacje podjąć. Muszę się nauczyć żyć na nowo, eksperyment się rozpoczął. Zobaczymy, dokąd mnie to zaprowadzi, nawet jeśli do śmierci to i tak chyba gorzej niż teraz być nie może i chyba nigdy nie było. Jeśli wytrzymam i to przeżyję, to już chyba też nigdy tak nie będzie. Postaram się raportować na bieżąco, o ile to będzie możliwe. Dobre jest to, że godzę się właśnie ze światem i nie czuję nienawiści do nikogo. Żal? Owszem, zwłaszcza do siebie ale nie tylko. Lotta continua.

2010-08-09T06:32:00.002+02:00

to dziwne, że czas leci a pewne rzeczy zupełnie mi nie mijają.
zazdroszczę wszystkim ludziom z fajnymi genami, jesteście tacy kul i w ogóle, serio- zazdraszczam.
marzy mi się ataraksja.
ale dobra, nie ma co jebać psa w chorą dupę, mam to co mam i z tego muszę zrobić jakiś pożytek. przynajmniej wypadałoby. jadę do serwisu oddać telefon na gwarancję.
woodstock był bardzo udany.
prawdziwe święto przyjaciół.
kogoś brakowało, kogoś było za dużo ale nic to- fajnie było.

2010-07-06T17:44:00.000+02:00

jest kurwa źle.

2010-06-18T15:35:00.001+02:00

wakacje.
bieda, tak jak sądziłem.
trening psychofizyczny, pierwszy tydzień.
tendencja raczej spadkowa.
książek też nie kupię.
ale wszystko to nieistotne, nie ma co narzekać.

2010-06-08T21:15:00.003+02:00

czas nie stoi w miejscu.
i ja też nie.
troche się pozmieniało.
stare znajomości się odnowiły. kilka bardzo miłych zaskoczeń.
kilka smutków bo wypadek Pe.
wyrywam sobie zęby gdziekolwiek jestem.
palenie rzuciłem.
reszty trzymam się od lat.
semper fidelis.
te same nawyki, to samo w głowie, gdzieś między dobrem i złem.
a fałszywym półmetrowy.
a wakacje snadź wkrótce i sporo atrakcji, nawet jak bieda ze mną zostanie.

2010-05-23T21:03:00.001+02:00

To miasto jak rak do czaszki się wdziera
Komitet strajkowy bab co chcą do nieba
Tarasują chodnik, duchowym ziarnem sypiąc
Samoobrona Dusz Polskich
Gołębie z czarnego nieba zlatują na tę strawę

Park emerytów- nowy rozdział książki
Pod bacznym okiem kamery
lustrują się relikty peerelu
Dzieci ulicy w szeleszczącym dresie
Wódka w parku z orzełkiem na piersi,
z wywróconym śmietnikiem, obitym ryjem
A w tygodniu to z wózkiem po zasiłek
bo pracy nie ma
Ślubu też nie ma
a alimenty same się nie zapłacą

Z mentalnością drobnomieszczanina
natywną wadą genetyczną
właściwą temu miastu
mnożą się codziennie komórki rakowe
Nie pocięte brzytwą Ockhama
Rak wołający o eutanazję.

2010-03-28T01:04:00.003+01:00

są takie chwilę gdy czuję monizm fenomenologiczny. to takie uczucie, gdy zlewam się sam w siebie z całym światem. jestem jednym i tym samym. wiem, że "mogłem być kałem, albo kosmosem". w takich sytuacjach dialektycznie staję się tym wszystkim. czuję buddyjską empatię do całości stworzenia i chrześcijańską miłość do wszystkiego co mnie otacza. mam tak ogromną potrzebę emancypacji siebie i innych, przez sztukę, przez przerabianie siebie i innych ze "zjadaczy chleba w anioły". gorzej jest gdy wszystko to umyka gdzieś pokątnie w codzienności, w obowiązkach, w tym, że rozmieniamy się wszyscy na drobne. nie ma w nas tego poczucia jedności, a skoro nie ma teraz, to znaczy, że nigdy nie było; że był to tylko kłamliwy pozór. wtedy, gdy uświadamiam sobie tę gorzką prawdę, czuję paraliżującą niemoc. stąd biorą się wszystkie lęki i działania afektywne. niemoc. wiem, że chciałbym a nie potrafię. jak mogę wyzwalać innych, gdy sam jestem spętany. trochę po sartre'owsku, ale tak to jest. to co jest dla mnie tlenem, jest też trucizną. środowisko, w którym tkwię i które jest potencjalną przestrzenią mojej działalności, jest również moim przekleństwem. tak jak zatruta woda dla ryby, a więc po raz kolejny ze smutkiem stwierdzić muszę, że to wszystko pozbawione jest sensu. tak naprawdę życie jest piekłem, które sami sobie codziennie gotujemy. za każdym razem od nowa. to wszystko nie powinno tak wyglądać, jestem tego świadomy. jednocześnie nie mam siły by to zmieniać. sponsorem dzisiejszego wpisu jest ta piosenka.

...

2010-03-26T04:09:00.002+01:00

w głowie mam już przynajmniej dwa napisane doktoraty z historii. swojej. może nie dwa, a doktorat i habilitację. w każdym bądź razie przeanalizowałem przeszłość, aby zrozumieć teraźniejszość i mieć widoki na przyszłość. przykrym okazało się to, że są w tej historii pewne luki i niedopowiedzenia, coś czego mimo upływu czasu nie potrafię posklejać ani nawet zrozumieć. nie lubię tego uczucia. to jak ciągłe kapanie wody. czuję, że pewnym zagadnieniom przeszłości poświęcę jeszcze wiele prac naukowych w moim mózgu. patrząc na teraźniejszość widzę jedną smutną zależność. dorosłość niemal całkowicie wiąże się z rozpadem wszelkich przyjaźni. boleję nad tym, ale widocznie taki jest proces dziejowy. szkoda, że tak jest. w aspekcie przyszłości to rysuje mi się w głowie jeden wielki znak zapytania. patrząc holistycznie najlepsze chwile swego życia mam już za sobą. jest czwarta rano a ja znowu nie mogę spać.

...

2010-03-23T21:58:00.001+01:00

Trzeba mówić krwią... zawsze.

...

2010-02-09T07:26:00.003+01:00

To zadziwiające jak wiele rzeczy się we mnie zmienia z biegiem czasu, a inne rzeczy twardo we mnie zostają takie jakie są, mimo prób czasu. Jest zima, mam ochotę na święto przyjaciół, ale hm... jakich przyjaciół? Pozmieniało się, ale przynajmniej wiadomo, kto jest kim.

semper fidelis.

2010-01-11T16:50:00.000+01:00

krótko o sztuce.

2009-12-27T18:56:00.003+01:00

sztuka jest zwodnicza, jeśli źle odczytana.
sztuka może zarówno ludzi psuć jak i wyzwalać.
czynić ludźmi wolnymi, przerabiając zjadaczy chleba w anioły albo więzić w pułapce transcendencji i odrealnienia, fałszywego sensu.
sztuka ma to do siebie, że potrafi pokazywać idee w praktyce.
oczywiście jest to obraz zbyt idealny i wyżyłowany, aby taki stan mógł zaistnieć w rzeczywistości.
w związku z takim rodzajem sztuki pozostają, zdaje się, tylko dwa rodzaje odczytania.
albo jako pokazanie nam idei, tej niemożliwej, ale tej, która powinna nas przemieniać wewnętrznie, dzięki czemu stajemy się lepsi.
oraz drugi rodzaj odczytania, który jest pewnym rodzajem samozatrucia- ziarno idei pada w nas tak głęboko, że zagnieżdża się i kiełkuje.
jednak zamiast zmieniać odbiorcę wewnętrznie i motywować do pracy nad sobą, daje mu fałszywy obraz, zatruwa go tym, że gdzieś tam jest taki świat jak ten z amerykańskiego filmu, obraz rzeczywistości się zmienia, zakrzywia.
odbiorca wpada w tę transcendencję, którą sam karmi, ona zaś jak rak go zatruwa.
wiele razy, przez długi czas również miałem tendencje do tak błędnego odczytywania sztuki, na szczęście nihilizm i zrozumienie, że świat nie ma sensu mnie z tego wyleczyły.

kwarantanna

2009-12-01T19:22:00.001+01:00

kwiecisty fetor aleksandry
gdy nogi rozchyla

wata wata wata

lignina

świnię zarzyna tani perz się pierzy
gdy pieprzem w zupie włos się jerzy
leży pijany nie wierzy

tu jest pies pogrzebany

leży i czeka
liczy sekundy
wcale nie szczeka

kontuzja piłkarza
hivem zaraża

aleksandria jest daleko
kaletniczy żwir obwisły
ciężkie piersi
stek półkrwisty

obmierzłe relacje stawów przebiegłych
legną legną
dobiegły

szatan kiełbasa parówki
gdzie ludzie nie piją wódki

kamienie nie na szaniec
nie jesteś wybraniec
gotuj garnkiem potrawy
młynkiem miel swe kawy

da da szatan w słowach zwisa
zarzygana pełna misa
nie zagramy tutaj bisa

forma uboga w treść ubogą w formę
domknę nawias klamrowy
szatą polewam kanciaste wzory
stwarzam nowe kolory
wycinam bory
czuje się chory

katechizm burżuja.

2009-11-28T23:47:00.004+01:00

zaakceptuj ten liberalny dyskurs.
z pierwszej wypłaty kupię sobie coś namacalnego.
tak już jest i tak musi zostać.
koniecznie spłycajmy nasze relacje i wysługujmy się innymi, traktując ich w sposób instrumentalny.
zamieniaj wszystkie uczucia na wartość wymienną wyrażalną w kursie dolara z dnia 28.11.2009 r.
neguj swoje uczucia, zawsze, wszędzie.
jeśli ktoś nie chce zarabiać, jeśli nie przystaje do małomiasteczkowej mentalności, burżuazyjnej moralności- trzymaj się odeń z dala- może zaburzyć twój tok myślenia, twoje stereotypy i ślepo pokładane nadzieje.
zawsze neguj racjonalne myślenie, sprawdza się tylko to, co ma społeczny poklask.
nie ufaj sobie, swemu sumieniu, pamiętaj- masz drobnomieszczańską mentalność, musisz zaufać prawu i sile autorytetu.
neguj swoje porażki stosując kategorię resentymentu. pamiętaj to nie ty tracisz zostawiając ją/jego, tylko on/ona nie przystaje do twego nowoczesnego stylu myślenia.
ponad wszystko trzeba zarabiać i żyć w bogactwie. hoduj pieniądz dla pieniądza. zawsze się przyda. to pieniądz.
w dobrym tonie jest wiara. katolicka najlepsza. przynajmniej w polsce. dzięki temu drobnemu oszustwu zyskasz wiele przychylnych ci osób.
przede wszystkim nigdy nie słuchaj głosu serca. tylko kasa się liczy. kasa i poprawianie swego bytu. każdy jest egoistą, czemu ty miałbyś/miałabyś nie być?
licz zawsze na siebie. fajnie budować pozór przyjaźni ale pamiętaj- nie ma bezinteresownej przyjaźni, tym bardziej miłości- jest tylko kasa i interes.
jeśli kiedyś zwątpisz i na powrót uwierzysz w szczere relacje, zauważ, że do wielkich pieniędzy dochodzą tylko skurwysyni bez uczuć, a przecież tylko kasa i wygodne życie się liczy.
NIE MA MIŁOŚCI.

totalna bzdura cz. I

2009-11-21T06:54:00.002+01:00

Po tym, jak zaczął żonglować swoimi haecceitas wymieniając się nimi z kolegą, okazało się, że zanadto pogubił się w swojej zabawie i niemożliwy jest już powrót do stanu pierwotnego. Usiadł więc zasmucony, pogrążony w sytuacji granicznej, przyglądał się swojej nagiej egzystencji. Chciał okryć jakoś swoje wstydliwe quidditas, lecz bez haecceitas nie było to możliwe. Inni penetrowali jego wnętrze oddając się w skupieniu oglądowi eidetycznemu jego wciąż zimnej egzystencji. Półnaga kobieta, która teraz wiła się u jego stóp bawiąc się swymi jędrnymi piersiami zdawała się być zupełnie pogrążona w kontemplacji tego fenomenu. Nigdy wcześniej nie widziała nagiej egzystencji, i mimo że sama miała na sobie coś w rodzaju krótkiej miniówki, to jeszcze nigdy nie była tak naga jak on.

Panicznie przerażony siedział w fotelu i szukał rozwiązania trzymając w ręku mapę białych plam aksjologicznych. Powoli rodziła się w nim jasna, głęboko ukonstytuowana myśl, wszystko co przeżywał do tej pory, było tylko złudzeniem, który sterował pewien złośliwy demon o imieniu Martlax. Postanowił więc wyłamać się z tego więzienia i uciec, otwierając drzwi percepcji. Odłożył więc mapę, wyciągnął z kieszeni pełen dilopak. Sytuacja stawała się klarowna, była to marihuana, tak, ten śmiertelny biały proszek, który po chwili znalazł się na lusterku i został równo podzielony na płaszczyźnie kartezjańskiej za pomocą karty bankomatowej banku dającego najlepsze oprocentowanie lokat. Z banknotu, który ostał mu się w portfelu skręcił staranną rurkę, za pomocą, której rozpoczął inhalację środków wziewnych, równą porcję w każdą dziurkę od nosa.

Po chwili, gdy zadzwonił telefon wiedział już z kim rozmawia. Dostał grzeczne zaproszenie do przejścia poprzez drzwi percepcji, które teraz otwarte na oścież kusiły całym spektrum doznań. Szklanka szkockiej, nad którą leniwie się pochylił była już do połowy pusta, niemniej jednak wychylił jej zawartość z wyrazem przesytu na twarzy. W głowie kłębiły mu się myśli, powoli środki zaczynały intensywną inwazje na jego organizm. Stał się bombą kaloryczną, która lada chwila miała eksplodować.

Energicznym ruchem wstał z fotela, odepchnął kobietę, która starała się zwabić go swymi wdziękami i szedł w stronę drzwi. Wtedy już to wiedział- nabierze nowych haecceitas w świecie za drzwiami.

Przekraczając próg słyszał pulsujące echo basu oraz odgłosy imprezy. Zdecydował się na ten krok. W tym samym momencie znalazł się na imprezie techno. Stroboskopy biły po oczach, w górze migały białe rękawiczki uczulone na ultrafiolet. Pod wpływem narkotyku wszystko było nieco zniekształcone i spłaszczone, Trzeci wymiar bytów w tym pomieszczeniu ograniczał się zaledwie do kilku milimetrów, przez co miał nieodparte uczucie, że znalazł się na imprezie kartonowych ludzi.

Będąc pełnowymiarowym człowiekiem z odkrytą egzystencją o dziwo nie wzbudzał żadnych podejrzeń ani sensacji. Szedł teraz w stronę baru, przedzierając się poprzez gąszcz tańczących kartonowców. Nad salą, w której się znajdował zauważył falującą kartonową wstęgę. Nie wiadomo skąd, może dzięki anamnezie, którą praktykował hobbystycznie wiedział, że to na co patrzy to czwarty wymiar zwany przez niektórych czasem. Było to dla niego zupełnie naturalnym zjawiskiem, mimo że nigdy wcześniej nie widział czasu. Stanął przy barze. Uśmiechnięty barman z kartonową twarzą podał mu równie kartonowe piwo. Stwierdził, że nie jest w stanie go wypić więc pogmerał w kieszeniach i szczęśliwym trafem znalazł w niej kilka tablet. Na dzień dobry zarzucił dwie. Były to duże dropsy z logiem samochodu. Zaraz po zjedzeniu pierwszej poczuł silne uderzenie w oboje uszu, które jeszcze miał. Odwrócił się więc nerwowo i spostrzegł, że to uderzają go kolorowe dźwięki.

To do list.

2009-10-25T10:11:00.002+01:00

-przestać pić w tygodniu i szlajać się szukając szczęścia po mieście.
-ostatecznie przestać palić.
-wziać się do pracy i do książek.
-wykombinować jakiekolwiek pieniądze.
-sport? hehe, nie, nie oszukujmy się i wyznaczajmy sobie realne cele.
-uważać bardziej co i komu się mówi.

przeprosiny.

2009-09-14T23:04:00.003+02:00

Przepraszam, wszystkich za wszystko. Nie żywię do nikogo urazy i niech nikt nie żywi jej do mnie. Wiele razy w życiu popełniałem błędy, wiele razy uczyłem się na nich... Przepraszam, wszystkich za wszystko, za każdą sytuację, w której nie byłem wystarczająco ogarnięty... a było ich sporo. Tak, liczę na litość, zrozumienie może bardziej... Po prostu przepraszam.

Trzeba sporo kwasa...

2009-06-28T11:10:00.002+02:00

Religia daje maksimum sensu. Nie trzeba jej rozumieć, nie trzeba myśleć. Wystarczy wierzyć. Daje wszystkie możliwe ontologiczne wyjaśnienia, to czego nie ogarniasz umysłem przyjmij na wiarę. Religia jest w stanie zanurzyć Cię w świecie nadając mu trwały i permamentny sens. Kurtyna jednak opada gdy tracisz wiarę, sens nagle znika i okazuje się, że tak naprawdę nie ma nic. Pojawia się trwoga (tumultus). Człowiek nie może żyć bez sensu dlatego wciąż musi konstruować swój świat na nowo nadając mu sens. Ta konieczność poszukiwania sensu czyni człowieka największym z możliwych kreatorów. Człowiek sam stworzył religię, w której szuka oparcia dla siebie samego. Zabawne. Zabawne jest też to jak żałośni są ludzie, że muszą te sensy sobie konstruować bo inaczej nie da się żyć. Nawet za cenę prawdy jesteśmy skłonni złapać jakiś sens. I choć nie ma nic, nihilizm to jedyna prawda, to ja też się oszukuję tworząc swoje sensy.

Kłamstwo.

2009-06-06T00:51:00.004+02:00

Nasza subiektywna rzeczywistość jest kłamstwem. Nie mówię tu o epistemologicznym punkcie widzenia, tylko o psychologii. Ciągle chcemy pojmować świat holistycznie, na podstawie perspektywy całościowej budować sensy. Dopiero, gdy jakieś wydarzenie zrobi wyłom w całości, znów postrzegamy świat jako zbiór elementów sklejonych na siłę. Szukamy sensu i celu i dlatego sklejamy świat. Tworzymy idee i koncepty, miłości, przyjaźni i dobra. To wszystko tylko subiektywne fenomeny naszej psychiki. Kiedy opada ta kurtyna okazuje się, że wszystko pozbawione jest sensu i jakiegokolwiek smaku, to tylko nasze konstrukty. Na nowo szukamy celu lepiąc świat. Nie ma nic. Nihilizm to jedyna prawda- jak mawiał Remi.

Żiżek jeszcze raz.

2009-05-30T12:44:00.002+02:00

Nie, nie przeczytałem jeszcze żadnej książki Żiżka od wczoraj, ale obejrzałem ten film. W filmie tym Żiżek przeprowadza nas przez historię kina z perspektywy psychoanalizy. Ukazuje sceny, które każdy kinoman na pewno widział. Jednak perspektywa, z jakiej Żiżek je analizuje jest naprawdę bardzo zaskakująca. Jego sposób rozumienia tych scen świadczy przede wszystkim o wielkości jego umysłu. Na dodatek mówi w sposób poważny i zgoła odmienny niż w filmie dokumentalnym o nim samym. Widać, że sława i uznanie jakie zyskał na świecie jest zasłużona. Innymi słowy- ma facet łeb. Polecam zapoznać się z tym filmem.

A ja to pierdolę i zdejmuję kominiarę...

2009-05-29T13:23:00.004+02:00

Narek mnie prosił, żebym coś tu w końcu napisał. Piszę więc. Wczoraj późną nocą obejrzałem film o Żiżku. Nigdy nie czytałem nic Żiżka, ale po tym filmie z chęcią po niego sięgnę. Choćby z tego względu, że wygląda jak totalny wariat. Lubię wariatów. Szczególnie takich jak on. Jest takim marksistą, że wygląda jak sam Marks. Miałem wrażenie oglądając ten film, że to po prostu kolejne wcielenie Marksa. Barwna postać, pomijając już nawet jego poglądy to ma bardzo ciekawy sposób bycia, którym niewątpliwie wyróżnia się z szarej masy. Ale na lekturę przyjdzie jeszcze czas, teraz przyszedł czas na sesję i ból z nią związany. Pocieszam się myślą, że to już niedługo. Aha- film o Żiżku wziąłem stąd: klikaj

Na koniec coś, co popawia mi humor i żenuje niezmiernie: klikaj

Surplus

2009-04-22T22:53:00.001+02:00

Klikaj <-- obejrzyj to i podziel się wrażeniami w komentarzu.

G.Y.L czyli powrót.

2009-04-11T10:24:00.003+02:00

Klikaj tu

Nie wystawiajmy fałszywych świadectw

Nie ufajmy ślepym prorokom

Nie rańmy oczu łzami

Nie dorzucajmy ciepła

Do rozpalonych podłością słów

Nie czyńmy chwil złych

Nie zużywajmy mądrości

Tak ciężko ją zebrać w niemym codziennym doświadczeniu

Nie rańmy innych mocniej niż siebie

Nie zużywajmy energii na krzyk którego echa nie usłyszane zamilkną

Nie marnujmy źródeł ognia ani sił na budowę barykad

Z których nigdy nie wystrzelą działa

i nie zabrzmi piosenka wolności

Patrzmy prostym wzrokiem,

podnośmy głowy wbrew złym chwilom

Zbierajmy nasiona dobra i kamienie,

które będzie można zamienić w strzały

To jest piosenka przeciwko rządowi

i wszystkim, którzy zmieniają świat w faszyzm

W sztywne, parszywe kodeksy i slogany,

bez nadziei, zwątpienia i miłości

Bo tylko w faszyście nie ma wątpliwości

i wszystko widzi przez biało czarne szkła

I jeśli jednoznacznie oceniamy ludzi

faszystą jesteś ty, faszystą jestem ja.

Fryderyk z frytkami raz

2009-04-09T10:48:00.001+02:00

Kto walczy z potworami, ten niechaj baczy, by sam przy tym nie stał się potworem. Zaś gdy długo spoglądasz w bezdeń, bezdeń spogląda także w Ciebie.

jałowo? nawet bardzo.

2009-03-20T11:17:00.003+01:00

Wszystko się wyjałowiło, wartości się zrelatywizowały w trakcie ewolucji kultury. Można wszystko, nic już nie szokuje. Żyjemy szybko, zjadamy, pożeramy konsumujemy. Nie ma czasu na refleksję. Zbieramy pieniądze, wydajemy pieniądze, one stają się środkiem jak i celem samym w sobie. Chcemy szybciej, dalej, mocniej, w nowe stany, szukamy nowych ekstremów, adrenaliny. Zachwycamy się brzydotą, sztuka tylko szokuje. Mamy nieograniczoną wolność do konsumpcji, do trawienia, wybierania produktów. Życie przyucza nas do biernej obserwacji rzeczywistości, przyjmowania jej za pewnik i za jedyne możliwe rozwiązanie. Mamy wolność do konsumpcji, wydaje się być ona już szczytem, pełnią wolności, tymczasem wszyscy tkwimy w więzieniu społeczeństwa, kultury, konwenansów, najbardziej ograniczając sami siebie. Tworzymy sobie sztuczne bariery, zasady, wpojone, przyjęte, nie poddajemy ich weryfikacji, nawet nie ośmielamy się pytać o ich zasadność. Tymczasem to one nas ograniczają najbardziej, nasze nawyki i pryzwyczajenia. Chore.

Męczy mnie to społeczeństwo i ten jałowy świat. Przecież my się już nawet nie wzruszamy, bo "to już było". Szok też jest sporadyczny, bo co może zaszokować współczesnego człowieka? Śmierć w męczarniach, okrucieństwo i jeszcze bardziej wymyślne sposoby ich podawania. Każdy ma swoje zdanie ale wszyscy mają takie samo. Indywidualizm został sprzedany za masowość. Wystarczy popatrzeć jak się ubieramy- każdy inaczej, wszyscy tak samo. A przecież również ubiór jest środkiem wyrazu swojej osobowości. Wrzuceni w ramy konsumpcji mamy złudzenie wyboru, ale tylko w obrębie pewnych sztywnych ram. Nadto będąc masą masowo głupiejemy.

Masa nie ma prawa myśleć, masa jest chaotycznym organizmem, którym łatwo zawładnąć. Pare pięknych słów, obietnic, marchewka na kiju i masa staje się uporządkowanym, prostym do sterowania tworem bez mózgu. Zbiorowa jaźń tłumu staje tak inteligentna jak jej najgłupszy element.

Mimo to wciąż mamy wybór... między produktami w sklepach. Obecnie jesteśmy w fazie dehumanizacji, o której ostrzegał Schweitzer i dehumanizacji spektaklu, o którym pisał Debord. A proces owego wyjaławiania świata nie jest jeszcze zakończony, wiele jeszcze przed nami. Sprzedaliśmy kreatywność za konsumpcję, cóż- taka jest istota handlu...

Kulturowa wartość potworów.

2009-03-13T10:00:00.002+01:00

Dokonałem pewnego przełomu w poznawaniu siebie. To co do tej pory tkwiło we mnie, czego się bałem i czego nie mogłem sobie wyjaśnić dziś stało się nieco bliższe i bardziej zrozumiałe. Z pewnością nie dotarłem do istoty tego zjawiska ale pierwszy krok został wykonany. Otóż to co siedzi w mojej głowie i czego nie wypuszczam na zewnątrz to tylko pierwotne instynkty, które zostały gdzieś głęboko schowane w procesie socjalizacji pierwotnej (ble, uwielbiam te nowopoznane socjologiczne słówka) . Cała kwestia polega na tym, że one wcale ze mnie nie zniknęły, zostały gdzieś tylko zamknięte pod czaszką w miejscu dla mnie nieznanym. Czasem tylko czuję jak napierają chcąc wyjść na zewnątrz. Mój problem polega na tym, że skoro wiem, że one tam są to co teraz powinienem z tym zrobić? Wprawdzie nigdy nie wyszły i raczej nie wyjdą ale pewien dyskomfort pozostaje. Zastanawia mnie również co by było gdyby nie było procesu socjalizacji ani tej kultury, która zamyka owe potwory w klatce sankcji i ostracyzmu i pilnuje tak dobrze, że ja wobec tego faktu jestem bezsilny. Ciekawe, co by było, gdyby owych źródeł represyjnych nie było a zamiast tego wszyscy kierowaliby się swymi popędami, pragnieniami, słuchali swoich potworów. Może te potwory wcale nie są potworami, tylko kultura je tak zdemonizowała i kazała zamknąć jako to co wspólne dla człowieka i zwierzęcia? Nie chcemy pamiętać o swojej zwierzęcości, co? Nie chcemy. To właśnie dlatego wytworzył się w społeczeństwie pęd do demonizowania tych zjawisk. W procesie wychowania upycha się te popędy, pragnienia, instynkty gdzieś w odległe obszary świadomości opatrzając je klauzulą "złe". I tak powstaje człowiek, wyzuty ze swoich pierwotnych cech ale gotowy do życia w społeczności. Przez lata tresowany i warunkowany do tego, aby nigdy nie odważył się wypuszczać swoich potworów bo to "grzech wbrew woli boga", "bo to niekulturalne, niegrzeczne". Kastracja jest ceną za wątpliwą przyjemność życia w społeczeństwie.

Alkoholizm

2009-03-12T17:59:00.002+01:00

Alkoholizm bierze się z samotności i niezrozumienia. Wypada przeprosić i domagać się przeprosin od świata za jego postawę, która powoduje ten stan. To postawa roszczeniowa tych, którzy nie radzą sobie w świecie...

chwila...

2009-03-10T20:24:00.002+01:00

Życie nie polega na biernym konsumowaniu i przeżuwaniu idei, można je przeżyć o wiele głębiej. Wystarczy trochę wysiłku. Trzeba kreować rzeczywistość a nie tylko się jej przyglądać. Trzeba wszędzie zostawiać swoje ślady. Na tym polega życie, kreatywne odciskanie swego piętna we wszystkich możliwych obszarach. Stawanie się nigdy nie jest procesem skończonym, można się projektować wciąż na nowo, kto się zatrzymuje, ten rezygnuje z samego siebie.

bez

2009-01-07T11:15:00.001+01:00

jestem rozpieprzony.
dziękuję za uwagę.

Czemu nie rozumiem restrykcji prawnych...

2008-05-05T23:11:00.000+02:00

Cały problem zasadza się na różnicy w pojmowaniu demokracji, wolności i pluralizmu politycznego między mną a pewnymi ugrupowaniami politycznymi. Mam pewne trudności ze zrozumieniem pewnych inicjatyw, które owe ugrupowania podejmują. Oto weźmy na przykład ustawowy zakaz używania narkotyków. Czym on jest w ogóle uzasadniony? Podejrzewam, że jednym z argumentów mogłaby być troska o zachowanie zdrowego społeczeństwa. Czy taki zakaz spełnia swoją rolę? Według mnie nie, kto chce używać narkotyków i tak ich używa, rośnie tylko liczba przestępców z racji kryminalizacji zjawiska. Problem polega na tym, że trzeba postawić pytanie- czy przeważająca większość ludzi nie bierze narkotyków bo nie chcą czy może dlatego bo są zakazane? Ja skłaniam się do pierwszej odpowiedzi. Co w praktyce daje nam, jako społeczeństwu, taki zakaz? Z praktycznego punktu widzenia nic. Zjawisko zażywania narkotyków jest piętnowane a ci, którzy tego dokonują spotykają się ze społecznym ostracyzmem. Realnie nie zmniejsza się liczba zażywających ani dealerów, zwiększają się natomiast statystyki dotyczące przestępstw z tym związanych.
Kolejną, a właściwie pierwszą kwestią, którą powinienem tu poruszyć jest kwestia wolności obywatela, wolności jednostki. Jak powinna wyglądać zdrowa relacja i jaki jest zakres znaczeniowy pojęć człowieka i człowieka jako obywatela, oraz czy oba te pojęcia nie są w stosunku do siebie w pozycji antagonistycznej ex difinitio? Wydaje mi się, że zakres wolności jako człowieka jest nam skutecznie ograniczany przez człowieka-obywatela. Już Arystoteles zauważył, że człowiek to zoon politikon, z tym wiążą się pewne ograniczenia. Jednak społeczeństwo powinno dążyć do maksymalizacji wolności jednostki, dzięki temu, jednostkowy potencjał ludzki może bardziej się rozwijać, przez co staje się podstawą do budowania silniejszego, bardziej ugruntowanego społeczeństwa jako ogółu jednostek. Trudność, którą dostrzegam wiąże się z próbą ograniczania swobody jednostki na rzecz pozornej dbałości o społeczeństwo. Nie rozumiem czemu na drodze prawnej dokonywane są systematyczne próby ukracania wolności. Oto pewna grupa społeczna dochodzi do wniosku, że narkotyki są złe i próbuje zaraz narzucić swoje zdanie innym. Z racji, że to zjawisko zostało już wystarczająco zdemonizowane przez media i społeczeństwo bez trudu owa grupa tworzy ustawę, która przechodzi w sejmie i oto mamy zakaz używania narkotyków. Mój ogląd sprawy wygląda następująco- nie chcę, to nie biorę. Natomiast totalny zakaz i brak umożliwiania innym tego wyboru jest aroganckim gwałceniem wolności jednostki, innymi słowy jest tyranią większości. Nie chodzi mi tu akurat o kwestię narkotyków, nie jestem ich entuzjastą, mógłbym podać wiele analogicznych przykładów, zamiast nich, chodziło mi raczej o wypuklenie problemu odcinania mnie i wielu innych od wyboru, świadomego wyboru, którego jestem entuzjastą.
Nasuwa mi się taki wniosek- nasze społeczeństwo jest bardzo niedojrzałe bo zamiast edukować i tłumaczyć, co wiąże się z takim czy innym wyborem, woli tego wyboru zakazać i udawać, że problemu nie ma. Jest to chyba o wiele bardziej szkodliwe, bo znaczna część nastolatków prędzej czy później stanie przed tym wyborem (zostanę już przy problemie narkotyków) i zamiast być przygotowanym, społeczeństwo zostawia takiego młodego człowieka niewyedukowanego sam na sam z tym wyborem.

Ecce homo a społeczeństwo

2008-04-18T09:52:00.000+02:00

Oto człowiek. Na ilustracji, którą sam wykonałem za pomocą gimpa i kolourpainta widnieje człowiek ze swoimi relacjami względem świata. Każde z tych kół symbolizują jakąś zależność między człowiekiem a światem. Oto jesteśmy zoon politikon, w tym obszarze możemy być członkiem grupy wyznaniowej, czy też jakiejś innej grupy, formalnej lub nieformalnej. Warstwy tych zależności się ze sobą przecinają, krzyżują mniej lub bardziej a czasem wcale nie mają części wspólnych. Czy możemy się wydostać z tej pajęczyny relacji i zależności? Możemy na pewno stopniowo odrzucać poszczególne warstwy, możemy wystąpić ze wspólnoty wyznaniowej, partii politycznej. Problem zaczyna się dopiero gdy chcemy wykroczyć ze społeczeństwa. Wydaje mi się, że życie w społeczeństwie (mniej lub bardziej) leży w naturze człowieka. Może nie tyle leży co raczej konstytuuje status człowieka jako takiego. Jest to podstawa naszego ludzkiego życia. Dopiero w kontakcie ze społeczeństwem mamy szansę na aktualizację pewnych naszych potencji. Społeczeństwo jest niebezpieczne jak hazard. Czasem wygrywamy, czasem zrzuca nas ono na dno. Mam tu na myśli kompletną dezintegrację z jednostką. Nie każdy też może mieć pełen kontakt ze wszystkimi sferami życia społecznego. Niektórzy są zwyczajnie nieprzystosowani a taki kontakt mógłby być dla nich opłakany w skutkach. Tak więc wydaje mi się, że społeczeństwo ma swoje dwie strony, tę w której człowiek się może zaktualizować, oraz tę, która go niszczy, hamuje naturalne reakcje z obawy przed ostracyzmem, formuje, ugniata i najczęściej tępi oryginalności, które wykraczają poza ramy norm przyjętych w danej grupie. Bywa bardzo destruktywne w kontaktach, ale bez niego chyba i bez naszego indywidualnego oporu wobec niego (wtedy, gdy chcemy do niego przemycić cząstkę siebie), nie bylibyśmy zdolni do konstruktywnych działań. To taki rodzaj sprzężenia zwrotnego- społeczeństwo, które nas gniecie, niszczy naszą konstruktywność, tym samym zmusza nas do jeszcze większej aktywności jeśli chcemy zachować indywiduowe cechy naszej osobowości.

Trochę o epistemologii.

2008-04-17T19:08:00.000+02:00

Tak sobie pomyślałem- filozofowie szukają prawdy, tej, według klasycznej definicji i co? Do czego doszliśmy przez prawie dwadzieścia pięć wieków myśli filozoficznej na tym polu? Do niczego. Nie znaleźliśmy absolutnie żadnego obiektywnego faktu. Wszystkie nasze sądy są chociażby w jakimś stopniu relatywne. Stwierdzając jakiś stan rzeczy już dajemy mu trochę z siebie. Oto patrzymy na coś i każdy zauważa coś innego w zależności od nastawienia i tego na co skierujemy naszą uwagę. W takim razie powstaje pytanie czy w ogóle możemy poznać świat? Zdaje mi się, że do pewnego momentu tak. Nie jest to jednak pełne. Zdaje mi się, że żeby mieć pełne poznanie części musielibyśmy ją uchwycić w perspektywie całości. Z kolei idąc dalej, każda część ma dalej swoje części, w ten sposób dojdziemy do circulum vitiosa. W jaki więc sposób poznanie jest możliwe? Wydaje mi się, że prawdziwe poznanie świata fenomenalnego może dokonać się jedynie na gruncie intuicji, bez empirycznych dowodów czy apriorycznych analiz. Poznanie różni się od wiedzy, pisał o tym Wharton w "Ptaśku". Jest taka intuicja w każdym człowieku, która pozwala mu obcować z bytem w czystej postaci, pokuszę się nawet o stwierdzenie, że ci, u których bardziej rozwinęła się owa intuicja mogą na jej gruncie dotrzeć do samego noumenu. To właśnie jest czyste poznanie- przedintelektualna intuicja. Dlaczego nie wiedza? Każdy zwerbalizowany sąd o świecie jest nacechowany subiektywizmem, nie ważne tu jest czy weźmiemy pod uwagę wiedzę stricte naukową czy też potoczne sądy o świecie. Nie da się wypowiedzieć żadnej prawdy obiektywnej.

Co nam pozostaje? Nie mówić nic lub starać się poprzez wyrugowanie z języka własnych "subiektywizmów" dążyć do maksymalnej obiektywizacji swoich sądów. Cały problem, czy może raczej moje zdziwienie wynika z faktu, że ludzie, którzy nie zajmują się filozofią doskonale radzą sobie w życiu i nie popełniają "błędów poznawczych". Może to właśnie dzięki tej intuicji? Być może cała epistemologia nie ma najmniejszego sensu, gdyż skoro w praktyce nic ona nam nie daje (szarzy ludzie doskonale sobie bez niej radzą), oraz nie możemy dotrzeć do bezwzględnej prawdy to może lepiej byłoby porzucić te poszukiwania? Zastąpić całe zmagania z tym problemem poznaniem (nazwijmy je "o tyle o ile") intuicyjnym? Czemu by nie? Całe nasze zmagania z tym problemem wynikają z naszej, ludzkiej konieczności poznawania. Dochodzimy do zupełnie wątpliwych wniosków w tej kwestii, więc staramy się wykroczyć poza swoją naturę i przejść do oglądu sprawy "spoza" nas. To także nie przynosi rezultatu, jesteśmy więc skazani na gonitwę szukania rozwiązań, poszukiwania wiedzy, dalej i więcej z jednej strony, z drugiej natomiast jesteśmy skazani na naszą ułomność poznawczą przejawiającą się subiektywizmem.

Na czym więc miałoby się opierać owe "poznanie o tyle, o ile"? Musi być zupełnym zanegowaniem wiedzy, wiedzy w każdym sensie. Gdy nie ma wiedzy pozostaje jedynie intuicja, tak jak gdy idziemy przez ciemny las nie znając drogi- wtedy też jesteśmy zdani, nie na wiedzę lecz intuicję.

Refleksje o stanach nietypowych.

2008-04-02T20:03:00.000+02:00

Czasem w doświadczaniu codziennej egzystencji pojawiają się dziwne momenty, pewnego rodzaju fenomeny psychiczne. Oto nagle, niewiadomo skąd pojawia się stan twórczej potencji, która woła do mnie abym przeciągnął ją w stan aktualizacji. Jest to pewne osobliwe uczucie, jakieś wewnętrzne napięcie, które daje mi wyraźny sygnał do działania. wtedy wiem, że muszę coś "stworzyć", specjalnie użyłem cudzysłowia, gdyż to wołanie nigdy przedtem nie zostało zaktualizowane więc nawet nie do końca wiem, czy owo "stwarzanie" jest w tym przypadku adekwatne. Postanowiłem poświęcić więc tego posta na krótkie opisanie i refleksję nad tym stanem, gdyż mam cichą nadzieję, że to pomoże mi ów stan zrozumieć i twórczo wykorzystać. Woła więc do mnie jakaś potrzeba, która nie wiem skąd przyszła, nie wiem, dokąd podąża, ani czego dokładnie ode mnie oczekuje. Jest to stan wysoce irracjonalny, silnie subiektywny, pewne mrowienie intelektu. Tyle wiem na temat tego stanu, wiem też, że daje mi pewien wewnętrzny imperatyw do tego abym to zmaterializował. Cały problem zasadza się na braku koncepcji na realizację. Chciałbym pisać. Wiem, że jedynie to może pomóc. Drugą część problemu stanowi kwestia ukierunkowania tego "pisania" na jakiś konkretny temat. Gdy tylko zaczynam o tym myśleć w mojej głowie pojawia się układ myśli o bardzo wysokiej entropii. Myśli, które jestem zdolny "złapać" są na tyle płytkie, że za chwile je porzucam, natomiast te, które stanowiłyby jakąś wartość przemykają nieuchwytne. Pod tym względem jestem w kropce. Z jednej strony ogromna potrzeba "twórcza", z drugiej- kompletny brak koncepcji. Jest to bardzo irytujące, owa niekongruencja między tym stanem a rzeczywistymi możliwościami jego realizacji. Na tę chwilę jestem wobec tego zupełnie bezsilny a dzięki temu również sfrustrowany ale może ta notka będzie przyczynkiem do rozwiązania tego problemu.

Rozmowa

2007-09-21T18:58:00.000+02:00

-Co to?
-Kółko.
-Kółko?
-Tak, kółko.
-Skąd wiesz, że to kółko?
-Bo jest okrągłe.
-Skąd to wiesz?
-Widzę przecież...
-Widzisz, że jest okrągłe?
-No przecież, że nie kwadratowe, daj mi już spokój
-Co to znaczy, że jest okrągłe?
-To znaczy, że spełnia warunki bycia okrągłym... Wkurzasz mnie już tymi pytaniami....
-Jakie to warunki?
-A no, np. takie, że odległość punktów na okręgu od środka jest taka sama dla wszystkich.
-Punktów?
-No tak, takich małych punktów, nie widać ich ale są, nie ma dla nich definicji i nie wiadomo czym dokładnie są ale cała geometria się na nich opiera, więc trzeba uznać, że są i są małe.
-Jak małe?
-Bardzo małe
-Nie widać ich?
-Widać.
-Więc nie są tak bardzo małe?
-Aż tak bardzo nie.
-Więc skąd wiesz, to punkt?
-Oj, to tylko definicja umowna.
-Umowna?
-No tak, ludzie się czasem umawiają, żeby nazwać taką rzecz daną nazwą, to ułatwia życie. Dzięki temu gdy mówię "klucz" mam na myśli przyrząd służący do odkręcania śrub i to on jest desygnatem tej nazwy a nie butelka taniego wina. To ułatwia nam komunikacje, łatwiej nam się dogadać.
-A co jeśli różni ludzie umawiają się w różny sposób?
-Wtedy dochodzi do nieporozumień.
-Dobrze, skoro znasz definicje koła i oboje rozumiemy ją w taki sam sposób to skąd wiesz, że trzymasz w ręku koło?
-Już Ci mówilem- widzę, że to koło.
-Skąd wiesz, że to co widzisz to koło?
-Widzę ten przedmiot, moje zmysły go dostrzegają, umysł dostraja postrzeżenia do definicji jaką już wcześniej miałem w pamięci. Zestraja postrzeżenia z definicją- dopasowuje jedno do drugiego i w ten sposób wiem, że to jest kółko.
-No a skąd wiesz, że to co postrzegasz jest rzeczywiście tym co istnieje w rzeczywistości?
-Ufam swoim zmysłom.
-Nigdy Cię nie zawiodły?
-Czasami zawodziły ale to jedyne narzędzie jakie mam, za pomocą którego mogę percepować rzeczywistość.
-A umysł?
-Umysł jedynie weryfikuje spostrzeżenia zmysłowe, jeżeli jakieś nie pasuje do reszty to należy je uznać za fake.
-Co to znaczy?
-To znaczy, że jesteś głupi, jeśli pytasz o takie rzeczy

Ranny wpis

2007-09-20T07:18:00.000+02:00

"A gdyby tu było nagle przedszkole w przyszłości...?!"

Nie wiem, co by było ale nie lubię dzieci.

Pierwszy wpis

2007-09-19T18:50:00.000+02:00

Utworzyłem sobie bloga, właściwie nie wiem, o czym będę tu pisał ani jak często, postaram się dodawać jakieś notki tak często, jak tylko się da. O czym będą wpisy? Nie mam jeszcze zarysu ani pomysłu na to wszystko. Rzeczywistość zweryfikuje. Nigdy wcześniej nie udało mi się pisać regularnie bloga, kilka wpisów a potem zarzucałem to zajęcie, mam nadzieję, że tym razem będzie inaczej.